fbpx
 

Nóg een wijncursus

//winemugs.com/wp-content/uploads/2020/01/winemugs_276wijnsnob_winesnob_column-1280x852.jpg

Al ruim een kwart eeuw werkt onze wijnsnob als sommelier in een prestigieus restaurant in Amsterdam. Op een vrije dag dompelt hij zich onder in culinaire verwennerij. Rokkenjagen doet hij niet aan, wél koopjesjagen. In zijn tweewekelijkse column deelt hij zijn knowhow, tipt hij pareltjes van discounters en maakt hij de grond gelijk met verzuurde concullega’s: uiteraard volledig in stijl want een echte gastheer is altijd aan het werk.

Om plezier te beleven aan een goed glas wijn hoef je geen opleiding te volgen. Voor het selecteren van een goed glas wijn moet je regelmatig missers kopen en veel proeven. Om de juiste wijn bij een gerecht te selecteren heeft proeven ook meer zin dan studeren. De wijncursussen verhogen veelal het snobisme onder de vakzusters en broeders. Waar ik mijzelf al jaren ‘sommelier’ noem en laat noemen, vliegen op andere locaties, in de vakliteratuur en bij proeverijen de meest beladen termen voorbij. Wijnregisseur, Director of Wines, Beverage Sales Manager, Master of Wine. In de gepaste bescheidenheid dat het een dienende en bedienende functie is, past de borstklopperij, het medaille vertoon en de bewijsdrang onder collega’s helemaal niet in de noodzaak om goed te functioneren naar je gast. Of komen mijn gasten naar een voorstelling van vernedering en zelfkwelling toe om te horen hoe dom zij zijn? Naast de onderdompeling in mijn kennis en ervaring op het gebied waarop zij gefêteerd willen worden?

Op wijncursus

Ik mocht ooit in Taillevent in Parijs eten om ‘te zien hoe het moest’. De Sommelier (expres met hoofdletter want hij gedroeg zich ernaar) was de arrogantie ten top. Hij proefde een wijn voor (door mijn gastvrouw besteld en betaald!) met zijn blik op oneindig, misschien met oog op de rode wijnvlek aan het plafond? Niet alleen werd de fles zonder tonen geopend, er werd ook nog eens meer dan een flinke slok gestolen om uiteindelijk met een minderwaardige blik naar ons toe iets in te schenken. Die sommelier had de beste opleiding in Frankrijk gehad en mij werd vooraf garantie tot succes, bewondering en leergierigheid ingeprent. En later als verzachtende en vanzelfsprekende opmerking ingewreven toen ik mijn verwondering uitsprak in plaats van mijn bewondering. Wat heb ik veel geleerd die avond!! Zo’n Chauvinistische wijncursus en inslag is daar in Parijs, in het museum van Michelin, dan ook meer dan genoeg. En hij had prijs na prijs gewonnen in wedstrijden met rivaliserende kurkentrekkers.

Teleurstelling

Oh, wat was ik ontgoocheld en teleurgesteld over deze ‘wijncursus’. Ook nu weer zie ik dat aandachttrekkerij, eendagsvliegen en rivaliteit het winnen van continuïteit, contact en het plezier van het delen van een goed glas wijn. De onverzadigbare mediamagie werkt daar aan mee en gasten vallen bij bosjes voor ‘iets nieuws’, voor nieuws überhaupt. Orange wine, alles bio, 0% alcohol (hoe ook maar verkregen) en gouden medailles die zich opstapelen bij adverterende wijnverkopers. Het wordt tijd voor een opleiding, pijpleiding naar de wijnmaker die zijn of haar passie in een fles weet te stoppen en daarmee elke tussenhandel onnodig maakt en de arrogantie van ‘het beter weten aan tafel’ uitschakelt.

Meer columns van de Wijnsnob lezen? Bekijk ze hier.

Smaakt dit naar meer?
Volg ons op Instagram, Facebook of schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Instagram
YouTube
Facebook